Lekcje dla tych, którzy nie ogarniają Matematyki 389

Matematyka ma pecha do ludzi. Nie dlatego, że jest trudna, tylko dlatego, że zbyt często trafia do nas w formie, która obiecuje zbyt dużo grozy naraz. Zadanie ma się nie tylko pojawić, ale jeszcze udowodnić, że jesteś „taki sobie” i że brakuje ci jakichś magicznych zdolności. Tymczasem w prawie każdym szkolnym temacie jest ukryty rdzeń, który da się oswoić, jeśli ktoś go nazwie po ludzku. Bez licytowania się językiem, bez filozofowania, bez czarnej skrzynki. Pisałem już

Matematyka ma w sobie coś z wróżki, która mówi: „Powiem ci, ale nie tak, żebyś od razu zrozumiał”. Jednego dnia wszystko jest logiczne, drugiego już tylko czujesz, że liczby patrzą na ciebie z góry. Ten artykuł to nie lista cudów, tylko plan na 30 dni, który ma jeden cel: przerwać błędne koło „czytałem, zrozumiałem, zapomniałem” i zamienić je na „zrobiłem, pomyliłem, poprawiłem”. Od razu uczciwe zastrzeżenie: nie ma planu, który sprawi, że w 30 dni będziesz w stanie udow

Geometria ma w sobie coś z labiryntu zbudowanego z linijek i kątomierza. Niby wiesz, że to świat prostych, kół i kątów, a jednak po kilku zadaniach zaczynasz mieć poczucie, że ktoś chowa klucz… pod płaskim kamieniem, który wygląda na całkiem normalny. I wtedy pojawia się klasyczne zdanie: „Nie rozumiem geometrii”. Tylko że ono czasem oznacza dwie różne rzeczy. Pierwsza: nie rozumiesz pojęć. Druga: rozumiesz pojęcia, ale nie rozumiesz tego, jak myśleć w geometrii, kiedy p

Matematyka ma talent do wchodzenia do pokoju w złym momencie. Najczęściej wtedy, kiedy człowiek ma już za sobą cały dzień, w głowie szum od wątpliwości, a ktoś jeszcze dolewa oliwy do ognia hasłem „to tylko prosta matematyka książka działania na ułamkach”. Tyle że dla wielu osób matematyka to nie temat, tylko uczucie. Strach jest jego prawdziwym podręcznikiem. Ten strach nie bierze się znikąd. Czasem jest wynikiem jednej klasówki, na której wszystko posypało się nara

Są dwa typy ludzi: tacy, którzy potęgi uwielbiają, i tacy, którzy odkrywają je dopiero na sprawdzianie. Pierwiastek zwykle trafia do drugiej grupy jeszcze mocniej: „czemu to znika, czemu wraca, i czemu znowu muszę zaczynać od początku?”. A potem przychodzi logika. Nie ta z teorii gier, tylko ta codzienna, która każe ci zatrzymać się w pół kroku i zapytać: co tak naprawdę próbuję tu zrobić? W tym tekście chodzi właśnie o poukładanie. Nie o magiczne sztuczki, tylko o menta

„Umiem” to zabawne słowo. Brzmi jak dyplom z szuflady. A prawda jest taka, że zanim pojawi się w głowie, przechodzi przez kilka etapów: rozbieg, chaos, drobne zwycięstwa, potem zaskakujące potknięcia i wreszcie moment, w którym przestajesz panikować, gdy zadanie jest trudniejsze niż w przykładzie. Ten tekst jest o tym, jak przejść tę drogę rozsądnie, bez budowania motywacji na samym zaklinaniu rzeczywistości. Nie obiecuję cudów. Obiecuję plan, który uwzględnia ludzkie og

Masz wyniki, które wyglądają jak długopis zacięty w połowie zdania: niby coś tam pisze, ale bez sensu. Wykresy falują, cele uciekają, a Ty robisz to samo co w zeszłym tygodniu, tylko z większym przekonaniem, że tym razem na pewno zadziała. Spoiler: zwykle nie zadziała, bo problem rzadko tkwi w „braku motywacji”. Najczęściej to kwestia kierunku, danych, sprzężenia zwrotnego albo zwykłego przeoczenia jednej rzeczy, która psuje resztę. Poniżej rozbiorę Ci to na czynniki pie

Ułamki są jak zapach w autobusie w deszczowy wieczór: niby wszystko da się przeżyć, ale nagle masz wrażenie, że to zadanie jest skierowane właśnie do ciebie. Licznik, mianownik, „weźcie zamień na wspólny mianownik”, a w twojej głowie wiruje sałatka z myśli: co jest na górze, co na dole, i czemu nagle mam też wrażenie, że matematyka mnie testuje na cierpliwość? Dobra wiadomość: ułamki da się zrozumieć bez magicznych zaklęć i bez poczucia, że ktoś w klasie schował klucz do